رمز 1395

دست

به بند می دهم

گر تو

اسیر می بری

* سعدی

# صد روز تا آن روز

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خدای بخشاینده مهربان

۱. عَمَّ يَتَسَاءلُونَ

از چه چیز می پرسند؟

۲. عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ

از آن خبر، بزرگ

....

۱۷. إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا

هر آینه روز داوری روزی است معین

# نود و نه روز تا آن روز

ما را بجز خیالت

فکری دگر

نباشد

# سلمان ساوجی

هیچ دلی در نیافت، نعمت روز وصال تا به فراقش نخست، تاب عذابی نداد باور بکن نه امروز نه هیچ وقت دیگری دلهای خیلی زیادی برایت نمی تپد . مگر به لق لقه ی زبانی دروغ زن اگر می گویند آقا حتما هستی و اگر می گویند مهربان هم و اگر آقای مهربان با اینهمه تمنا رخ نمی تابد حتما نیرویی بزرگتر در کار است . آنقدر حرف دارم . که هیچ حرفی ندارم تولد هزار و اندی سالگیتان مبارک نمی دانم اهل خواندن وب های تنهایان هستی یا نه ولی ما هنوز در اعماق تاریک قلبمان امید به ظهور حضورتان داریم باشد که تا نرفته ایم آن دنیا بیایید به این دنیا # شعر از سلمان ساوجی

رمز این مطلب 1395

هر که عقاید و عادات غلط اطرافیان را کورکورانه بپذیرد،

به شخص خود بی حرمتی کرده است. و بدون حرمت،

نه اخلاقی در بین خواهد بود و نه نظامی. نه دوامی در بین خواهد بود و نه گرمای حیات بخشی.

این آدمها، مثل مدفوع بی شکل گاو، خواهند پوسید و

فقط از دید مگسها و حشرات دیگر اهمیت خواهند داشت.

#فرانتس کافکا

گفتگو با کافکا
گوستاو یانوش

کوچه خالی بود ، کوچه خالی

بی تو عاری از ، هر حس و خیالی

جاااانم از دوریت ، باکری شد

همتی کن با ، این #زردِشمالی

#شعر از شاهین نجفی

سعدی اگر طالبی راه رو و رنج بر کعبه ی دیدار دوست صبر بیابان اوست

چنان فک می جنبانند و می گویند ماه خدا انگار باقی ماه ها کشک کاشان باشند

جماعت یاد گرفته اند سر هر بحثی سری به آقای کربلا بزنند

و آبغوره ای بگیرند و بعضی ها شان می گویند:

اشک حتی بزور هم که برای شهید بزرگ بریزد

گناهان را می شوید و در یوم الجمع به بهشت می رویم حاضرین در این جمع

حالا من ذره ی ناچیز کائنات هم ورقی می زنم به بهانه ی رمضان دفتر کربلا را

رمز 1395

اینجا با همه ی خلوت اش دیگر جای امنی نیست و من با همه ی سکوتهایم حرفی برای گفتن ندارم زبانم را نمی فهمند یا نه احتمالا من زبانشان را نمی فهمم آدم ها در هم می لولند و زندگی می کنند و من از دور میبینمشان و من از دور حسادت می کنم نه می شنوندم و نه می فهممشان از آزار خودم خسته شدم و از تلاشهای بی ثمرم و از انتخاب های اشتباهم نمی دانم از کجای این غم شروع کنم . چه مرحمی به کجای زندگی ام بگذارم کدام زخم دهن باز کرده ام را بخیه بزنم . پی نوشت : همیشه آدم های بدبخت تری هم هستند لازم به تذکر به من نیست . * این یک عنوان نیست . حکایت رنجهای روحی ناخواسته من است از دردهای

از درون سوزناک و چشم تر

نیمه ای در آتشم نیمی در آب

فردا نتایج ارشد می آید

قصد کرده ام از حسین بنویسم

اینبار ٬ به غیر از هربار ٬ حرفی باید زد

اگر عمری بود فردا ٬ روز سرخ محرم ٬ سیاهه می کنیم .

والسلام